Festivalde Buluştuk

25 Temmuz 2008 günü başlayan yolculuğum 26 Temmuz sabahı kasabada son buldu. Kasabada ilk uğrak yerim Salih Önder’in (Mehmet Önder ile gelmiştik) evi oldu. Hoş beş faslından sonra bize ikram edilen elmaları sabah serinliğinde, kapı önünde yedik. Ardından ikinci durak yeri Müdürler yaylası oldu. Beni kapıda annem ve babam karşıladı. Hasretle onlarla kucaklaştıktan sonra içeri geçtim. Odalardan birer ikişer çıkanlarla birlikte herkes toplanınca hep birlikte kahvaltımızı yaptık. Kahvaltının bana göre en güzel yanı annemin yaptığı bazlama ekmeği idi. Ekmeği yerken ne kadar çok özlediğimi düşündüm.

Herkes kahvaltısını yaptıktan sonra bahçemize doğru yola çıktık. Belki bir daha fırsat olmaz  düşüncesiyle bahçe yolunu uzatıp kardeşim Osman ile kayınpederimin evine uğradım. Gülfidan hanımın getirdiği sıcak sütleri içerken biraz muhabbet ettik. Eski evimizin önünden, eski bahçe yolunu takip ederek bahçeye ulaşmak için ilerledik uzun süre. Artık çok az kişinin kullandığı bahçe yolunda ilerlemek son derece yorucu idi. Biz de nezir ada denilen mevkide yoldan ayrılarak bahçelere daldık. Bahçe içinde ilk karşılaştığımız amcaoğullarım Saffet ve Selahattin ağabeyler oldu. Ayaküstü biraz iş güç biraz da bağ bostan lafı ederek izin istedik.

Bahçelerin içinden geçerken eski günler aklıma geldi. Nerede o eski bahçeler??? Şen bahçeler ve o şen bahçelerde çalışan insanlar… Her ikisi de yok maalesef. Bahçenin biraz daha aşağısına dalarak ırmak kenarına vardık, bir müddette hasret duyguları içinde ırmak kenarından yolumuza devam ettik, yaklaşık yarım saat sonunda hedefimizdeki bahçeye ulaştık.  

Vardığımızda manzara şuydu “Musa ağabeyim sırıklarla kayısı başaklıyor, yeğenlerimden biri ağaç üzerinde dalları silkeliyor, babam ve geriye kalan ekip ise kayısı topluyordu”. Selam verip yanlarına yaklaştık ve babamın bizden istediği işi yapmaya başladık… Henüz acıkmamıştık ki ark kenarında kurulu sofranın başına ablam bizi çağırdı. Her zaman güzel çay yapan ablam bu sefer daha güzel bir çay yapmıştı. Çay nasıl güzel olmasın; suyu güzel, ocağı güzel, çaydanlığı güzel, çayı yapan güzel ve en önemlisi ortam güzel. Çayı güzel olan sofranın başı oldukça kalabalıktı, bizim aile efradına ek olarak iki amcam, bir yengem ve bir de amcaoğlu da sofrada idi. Malzemesi közlenmiş biber ve köy peyniri olan bir bazlama dürümü yaptım göreceksiniz. Tam yemeye hazırlanırken yanımda sofraya uzak kalan birini görüp dürümümü ona hediye ettim. Aynısından bir tanede kendime alıp afiyetle yedim.

Çaydan sonra babamdan izin isteyerek festival için yola düştüm. Beni yalnız bırakmak istemeyen ağabeyim de benimle birlikte geldi. Yayla ile Gürün arasında, içimizde bir yılı aşkın süre görmediğimiz memleket sevgisi, her adımını zihnimize kazıyarak güzel bir yolculuk yaptık. Çörtenlik mevkisindeki asırlık söğütlerin gölgesinde oturup oldukça azalmış olan sudan kana kana içtik.

Gürün’e varmadan önceki duraklarımızdan biri de şenlik alanı idi. Orada belediye başkanımız ile görüştük. Başkan yer ile ilgili görüşümüzü sordu, biz de beğendiğimizi ifade ettik. Ağabeyimin dediğine göre eskiden çok daha güzelmiş oralar. Bu arada basılı SuçatıHaber’i ilk olarak orada elime aldım. 2001 yılında Erdem Hastanesinde kucağıma oğlum verildiğinde hissettiğim heyecana benzer bir heyecan hissettim. Emeği geçen herkese teşekkür ediyorum. İnşallah gazetemiz çok daha iyi yerlere gelecek.

Gürün’e vardığımızda ilk işimiz biraz gezmek oldu. Önce festivale özel hazırlanmış olan Kültür Sokağına girerek epeyce orada vakit geçirdik. Gürün’e gidince genellikle yaptığımız iş olan Teras kafede bir şeyler içme işini de yerine getirdik. Stadyumdaki şenlikler başlamadan önce cami yanındaki lokantayı da bir ziyaret etmesek ayıp olurdu. Eskisi gibi iyi hizmet yoktu ama biz geçmişe dair bir alışkanlığı yerine getirmiş olduk. Lise yıllarında her Cuma o lokantada babam bana yemek ısmarlardı Cuma namazı sonrası.

Stadyumdaki şenliklere çok fazla takılmadık. Şenlik başlangıcındaki kavga gürültü şenliğin çirkin yüzüydü. Ayrıca, mikrofonu alanların bırakmak istemeyişi ve bitmek bilmeyen tebrik ve teşekkürler bizim keyfimizi kaçırdı biz de çok kalmadan kasabaya döndük.

Kasabadaki durağımız dedenin yeri idi. Salih dedenin çay ocağında ağabeyim ile kolalarımızı içip dede ile muhabbet ettik. Daha geç olmadan günü bu kadar yoğunluğun üstüne bitirdik.

Diğer gün festival dolayısıyla erken denecek saatte uyandım, yaylada pek yapmadığım bir işi yaptım, tıraş oldum, ayakkabılarımı boyadım. Çünkü festivali önemsiyordum, çünkü onun için ta İstanbul’dan gelmiştim. Bu sefer festivale gitmek için amcaoğlunu tercih ettik ve kardeşim Osman ile birlikte onunla festivale gittik.

Gittiğimizde epeyce bir kişi oraya toplanmıştı. Alana girerken daha önceden hazırladığımız imsakiyeler bize verildi. Alanda gözlerim belediye başkanını aradı ve buldu, ilk önce ondan gazetelerimizin ve imsakiyemizin dağıtılmasını rica ettim. O da elemanlarına dağıttırdı. O an görülmeye değerdi, bütün festival alanında herkesin elinde gazetemiz. Festival alanı bu haliyle daha bir güzeldi. Çünkü alanda gazetemiz vardı, ve herkes onu okuyordu, yılların hayali gazetemiz gerçek olmuş ve kasabalı ile buluşmuştu.

O sevinç şokunu atlatır atlatmaz ben SuçatıHaber ekibini aramaya koyuldum. Ekipten arkadaşları gördükçe mutluluktan uçuyordum. Evet, ekibimizin en az yarısı oradaydı. Ekipten Yavuz Selim hoca zaten yanımdaydı, daha giderken iki kişiydik. Alanda ilk gördüğümüz kişi Mehmet Toprak Bey oldu, olduk üç, daha sonra Ebubekir Bey bizi gördü olduk dört, Ayşegül Hanım yanımıza geldi, olduk beş, Emrullah Hocam bizi buldu olduk altı, epey bir süre ekipte yer alan Musa Bey geldi olduk yedi, Halil İbrahim bey ile sekiz olduk. Ve başladık sitemizle ilgili muhabbete. Sanatçıların biri inip diğeri piste çıkıyordu ama bizim için hepsinden önemlisi ekibimizin bir araya gelmesiydi. Amacımız oydu çünkü. Bir araya gelmek.

Festival sonuna doğru Gürün Öğretmenevi müdürünün daveti üzerine amcaoğlum ile birlikte Gürün’e video röportaja gittim. 40 dakikalık keyifli bir sohbet ile Gürünlü gençlere faydalı olmaya çalıştım. Model insan projesinde yer almamı sağlayan arkadaşlara teşekkür ediyorum. O kırk dakika içine de yine SuçatıHaber konusunu sıkıştırdım bu arada

Seyahatimin son günü biraz karışık geçti ama özet olarak o gün yaptıklarımız şunlar; yolçatında dostlarla sohbet, Gürün Belediye başkanı ile sohbet ve Halil Pehlivan beyin evinde sohbet oldu. Gürün Belediye başkanı ile sohbetimizde projelerimizden Sayın Mehmet Aktaş beyefendiye de bahsettik. Sayın Başkan bizimle işbirliğine hazır olduklarını söyleyerek bizi son derece mutlu etti.

Günün ve seyahatin en son olayı Halil beyin evinde yemekli sohbet idi. Sohbete Süleyman Ocakcı Bey, Ebubekir Bey, Emrullah Bey, Ayşegül Hanım, Ben ve Halil Bey katıldı. Gazete konusunda ve projeler konusunda bir iki saat sohbet ettik. Ve saat 21.00 gibi festival mesaim sona ererek önce Gürün’e geldim ardından da saat 22.00 otobüsüyle İstanbul’a doğru yola çıktım.

Evet, dolu dolu ve güzel bir seyahat oldu benim için, orada bizi yalnız bırakmayan herkese canı gönülden teşekkür ediyorum.

Dr. Hidayet Takçı